Türk müzik tarihi, yalnızca bir sanat dalının gelişimi değil, aynı zamanda Türk toplumunun sosyal, kültürel ve siyasi dönüşümünün de aynası olarak kabul ediliyor. Uluslararası müzikologlara göre Türk müziğinin temelleri, Orta Asya’da göçebe Türk topluluklarının kullandığı kopuz ve benzeri telli çalgılara dayanıyor. Bu dönemde müzik, dini ritüellerin ve sözlü anlatım geleneğinin ayrılmaz bir parçasıydı. Anadolu’ya göçle birlikte Türk müziği, Bizans, Pers ve Arap müzik gelenekleriyle etkileşime girdi. Bu etkileşim, makam sisteminin zenginleşmesini sağladı.

Batılı müzik tarihçileri, özellikle Osmanlı döneminde Türk müziğinin kuramsal açıdan büyük bir derinlik kazandığını vurguluyor. 16. ve 17. yüzyıllarda Osmanlı sarayında gelişen klasik Türk müziği, Avrupa saray müziğiyle eş zamanlı ama kendine özgü bir çizgide ilerledi. Osmanlı döneminde müzik sadece sarayla sınırlı kalmadı. Mevlevihanelerde gelişen tasavvuf müziği ve halk arasında sözlü gelenekle aktarılan türküler, Türk müzik kültürünün geniş kitlelere yayılmasını sağladı. İngiliz ve Fransız seyyahların yazılarında, Anadolu’nun farklı bölgelerinde duyulan ezgilerin büyük çeşitlilik gösterdiği sıkça dile getirildi.

Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte Türk müziğinde yeni bir dönem başladı. Batı müziği ile etkileşim arttı, konservatuvarlar kuruldu ve müzik eğitimi kurumsal bir yapıya kavuştu. Bu süreçte hem Türk sanat müziği hem de halk müziği derlenerek kayıt altına alındı. Yabancı akademik çalışmalarda, bu dönemin Türk müziği açısından “koruma ve modernleşme” süreci olduğu ifade ediliyor. Günümüzde Türk müziği, pop, rock, rap ve elektronik müzik gibi türlerle küresel sahnede yer buluyor. Ancak uzmanlara göre modern tarzlar bile köklerini geleneksel makam ve ritim anlayışından tamamen koparmış değil. Türk müzik tarihi, geçmiş ile bugünü aynı potada buluşturan canlı bir kültürel miras olarak varlığını sürdürüyor.