Yrd. Doç. Dr. Levent DÖÞEMECÝ Uzm. Dr Bilgin Luminita Prof. Dr. Atilla RAMAZANOÐLU’nun ortak ekip çalýþmasýyla ulaþtýklarý sonuç.

Transplantasyon konusundaki geliþmeler ve transplantasyon için bekleyen hastalarýn sayýsýnýn giderek artmasý kadavradan organ naklini dolayýsýyla beyin ölümü ve donör bakýmýný çok önemli kýlmaktadýr. Ancak donör kaynaklarý hala oldukça sýnýrlý durumdadýr. Potansiyel donörlerin ve beyin ölümünün erken tanýnmasýndaki gecikmeler ile yetersiz donör bakýmý, donör kaynaðý sýkýntýsýndaki önemli nedenlerdendir. Aðýr beyin hasarý olan hastalarýn tedavisi nöronal fonksiyonlarýn korunmasý ve restorasyonuna yöneliktir. Ancak bu tedaviler baþarýsýz olur, hastada beyin ölümü geliþirse; yoðun bakým doktoru hastanýn ailesine, hastalarýnýn organlarýný ve/veya dokularýný baðýþlamak için bir fýrsat olanaðý saðlamak sorumluluðundadýr.  Ýkinci sorumluluðu ise  baðýþlanan organlarý alýcýda en iyi þekilde fonksiyon görecek þekilde korumaktýr.Beyin ölümü tanýsý en küçük bir þüpheye yer kalmadan konmalýdýr. Bu durumun kesin ölüm olduðu konusunda da sadece týp mensuplarý deðil toplumun bütün kesimleri eðitilmelidir. Hasta yakýnlarýna beyin ölümü geliþmeden önce düzenli olarak bilgi verilmesi ve beyin ölümü geliþinceye kadar da hastalarýnýn hayatta kalabilmeleri için týbben her imkanýn kullanýldýðýnýn açýkça anlatýlmasý organ baðýþý sorununu da büyük ölçüde ortadan kaldýracaktýr.